Najnowsze wpisy

Nagłowice to niewielka wieś i siedziba gminy w powiecie jędrzejowskim, w województwie świętokrzyskim, położona około 15 km na zachód od Jędrzejowa, przy drodze krajowej nr 78. To miejsce nierozerwalnie związane z Mikołajem Rejem – „ojcem literatury polskiej” – oraz bogatą historią sięgającą epoki brązu. Dziś to spokojna, zielona miejscowość z cennymi zabytkami, parkiem krajobrazowym i ofertą dla miłośników historii, przyrody i agroturystyki.
Na terenie dzisiejszej gminy Nagłowice już około 3 tysiące lat temu rozwijała się kultura łużycka. Świadectwem jest odkryte cmentarzysko ciałopalne z około 86–87 grobami (głównie popielnicowymi), zaliczane do ważniejszych nekropolii młodszej epoki brązu w Małopolsce. Znaleziono tu m.in. rzadki fragment tzw. idola chlebkowatego.
Pierwsze pisemne wzmianki o Nagłowicach pochodzą z 1269 roku, gdy książę Bolesław Wstydliwy poświadczył transakcję dotyczącą dóbr cystersów jędrzejowskich. W 1325 roku wieś wymieniono w rejestrach dziesięciny papieskiej jako posiadającą kościół parafialny.

Krasiczyn to niewielka miejscowość w województwie podkarpackim, około 10 km na południowy zachód od Przemyśla, położona malowniczo nad prawym brzegiem Sanu. Jej największą atrakcją i symbolem jest zamek – jeden z najpiękniejszych przykładów architektury renesansowo-manierystycznej w Polsce, często nazywany „perłą polskiego renesansu” lub porównywany z Wawеlem. Od 2018 roku ma status Pomnika Historii. Otacza go rozległy park krajobrazowy o powierzchni około 14,5 ha.
Pierwszy raz odwiedziliśmy to miejsce w 2001 roku (kilka zdjęć pochodzi z tamtego okresu), a ponownie byliśmy tu po 25 latach. Ciekawe czy zauważycie różnicę na fotografiach?
Początki zamku sięgają pierwszej połowy XVI wieku. Na terenach dawnej wsi Śliwnica Jakub z Siecina herbu Rogala (protoplasta Krasickich) wzniósł drewniano-murowane fortalicjum na planie czworoboku z budynkiem bramnym, drewnianym dworem, wałami i fosami. Archeolodzy odkryli jednak na dziedzińcu ślady osadnictwa jeszcze z okresu rzymskiego i wczesnego średniowiecza.
Około 1580–1590 roku jego syn, kasztelan przemyski Stanisław Sieciński (który przyjął nazwisko Krasicki i nazwał miejsce Krasiczynem), rozpoczął budowę murowanego zamku obronnego na planie czworoboku z czterema basztami-bastejami w narożach.

Jarosław to urokliwe miasto nad Sanem w województwie podkarpackim, liczące około 38–40 tysięcy mieszkańców. Choć nie należy do największych ośrodków, zachwyca doskonale zachowaną starówką, wielokulturowym dziedzictwem i atmosferą dawnego handlowego centrum Europy. To miejsce, w którym renesansowe kamienice, tajemnicze podziemia i coroczne festiwale tworzą wyjątkową ofertę dla turystów. My zachwyciliśmy się tym miejscem i z pewnością wrócimy tu jeszcze na jedną z wielu imprez, które są organizowane cyklicznie w Jarosławiu.
Tradycja wiąże założenie grodu z księciem kijowskim Jarosławem Mądrym około 1031 roku – stąd nazwa miasta. Pierwsza wzmianka pisana pochodzi z 1152 roku. Tereny te należały do Grodów Czerwieńskich, przechodziły z rąk do rąk między Polską a Rusią. W 1340 roku Kazimierz Wielki włączył je trwale do Korony, a w 1375 roku Władysław Opolczyk nadał prawa magdeburskie i przeniósł miasto na obecne miejsce z regularnym rynkiem.
Złoty wiek przypadł na XVI i XVII stulecie. Dzięki położeniu na skrzyżowaniu szlaków handlowych (m.in. do Węgier, Śląska, Rusi i Gdańska) oraz przywilejowi składu Jarosław stał się jednym z najważniejszych ośrodków handlowych Rzeczypospolitej. Słynne jarmarki (zwłaszcza sierpniowe) były uważane za drugie co do wielkości w Europie po Frankfurcie – przyciągały nawet 30 tysięcy kupców z Włoch, Armenii, Turcji, Persji, Niemiec czy Anglii. Miasto miało cechy rzemieślnicze, drukarnię, kolegium jezuickie.

Na skraju Polski, tuż przy granicy z Ukrainą, leży Dołhobyczów – niewielka wieś, która na mapie wygląda niepozornie. Osada kryje jednak w sobie opowieść o szlachcie, wielkich architektach, skarbach zakopanych w ziemi i krwawym boju, który stał się legendą kawalerii. To miejsce, gdzie klasycystyczny pałac Antonio Corazziego styka się z neogotyckim kościołem i bizantyjską cerkwią, a w powietrzu unosi się echo grudniowych salw z 1918 roku.
Pierwsze wzmianki o osadzie sięgają 1430 roku. Przez wieki przechodziła z rąk do rąk: Rogalowie, Grzymałowie, Mrozowiccy, a w XVII i XVIII stuleciu Skrzetuscy – krewniacy Mikołaja, którego Sienkiewicz uczynił bohaterem „Ogniem i mieczem” (w powieści w wyniku pomyłki historyków pisarz zmienił imię Mikołaja na Jana).
Najazdy tatarskie, kozackie i szwedzkie nie omijały tych ziem. Prawdziwy rozkwit nadszedł jednak dopiero pod koniec XVIII wieku. W 1782 roku dobra kupił hrabia Andrzej Rastawiecki herbu Sas. To za jego następców – syna Ludwika i zwłaszcza wnuka Edwarda, historyka sztuki i namiętnego kolekcjonera – skromny dwór zamienił się w reprezentacyjną rezydencję. W działaniu wspomagał go znany pisarz Józef Ignacy Kraszewski, którego muzeum znajduje się w Romanowie.

Orawski Park Etnograficzny w Zubrzycy Górnej to jedno z najciekawszych muzeów na wolnym powietrzu w Małopolsce i pierwsze tego typu otwarte w powojennej Polsce (1955 r.). Leży u podnóża Babiej Góry przy drodze wojewódzkiej 957. Około 60 obiektów prezentuje kulturę materialną, społeczną i duchową polskiej Górnej Orawy, powstałą z połączenia wpływów pasterzy wołoskich i rolników z Małopolski.
Skansen w Zubrzycy Górnej był plenerem filmowym m.in. do serialu „Janosik” i filmu „Ogniem i mieczem”.
Przed wieloma obiektami znajdują się tablice i opisy związane z konkretnymi osobami i historiami. W zagrodzie Misińców (zachowana in situ, przełom XIX/XX wieku) w 1938 roku mieszkał przez kilka miesięcy młody Karol Wojtyła (późniejszy Jan Paweł II). Jako maturzysta brał udział w Junackich Hufcach Pracy przy budowie drogi przez Przełęcz Krowiarki. Junacy kwaterowali u miejscowych górali; Wojtyła wspominał m.in. skrobanie ziemniaków. W zagrodzie jest skromna ekspozycja poświęcona temu okresowi.

Czerwińsk nad Wisłą to niewielkie, malownicze miasteczko w powiecie płońskim, w województwie mazowieckim, położone na lewym brzegu Wisły. Liczy około 1000–1200 mieszkańców i od 1 stycznia 2020 roku ponownie posiada prawa miejskie (utracone w XIX wieku). Mimo skromnej wielkości jest jednym z najcenniejszych historycznych zakątków Mazowsza, znanym przede wszystkim z romańskiego zespołu klasztornego – jednego z najstarszych i najlepiej zachowanych zabytków tego typu w Polsce.
Czerwińsk pełnił ważne funkcje obronne, religijne i handlowe. Dzięki położeniu nad Wisłą był portem rzecznym i ośrodkiem handlu zbożem.
W średniowieczu gościł książąt mazowieckich, biskupów i królów (m.in. Kazimierza Wielkiego w 1361 roku). Miasto podzielono na część biskupią (prawa miejskie 1373 r.) i klasztorną (1582 r.).
Z Czerwińskiem łączy się legenda (?) związana z zakonem templariuszy (Zakon Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona). Lokalne przekazy (w tym wzmianki w kronikach klasztornych) mówią o wizycie templariuszy w opactwie już po kasacie zakonu. Według tych relacji ok. 1310 r. (po aresztowaniach we Francji w 1307 r. i egzekucji wielkiego mistrza Jacques’a de Molaya w 1314 r.) rycerze przybyli flotyllą łodzi Wisłą, prosząc o schronienie. Zostali przyjęci, hojnie odwdzięczyli się za gościnę, a następnie odpłynęli w nieznanym kierunku.

Kościół Pokoju im. Trójcy Świętej w Świdnicy to jeden z najcenniejszych zabytków Dolnego Śląska i symbol tolerancji religijnej. Od 2001 roku, wraz z bliźniaczym kościołem w Jaworze, figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest największą drewnianą budowlą sakralną o konstrukcji szachulcowej w Europie, mogącą pomieścić nawet 7–7,5 tysiąca wiernych.
Świątynia powstała w następstwie traktatu westfalskiego z 1648 roku, który zakończył wojnę trzydziestoletnią. Katolicki cesarz Ferdynand III Habsburg, pod naciskiem protestanckiej Szwecji, zezwolił ewangelikom na Śląsku (w księstwach bezpośrednio podległych Habsburgom) na budowę trzech „Kościołów Pokoju”. W wyniku tego powstał kościół w Świdnicy, drugi w Jaworze (również stoi do dziś), a trzeci w Głogowie (spłonął po stu latach).
Warunki budowy były bardzo restrykcyjne. Kościoły musiały stanąć poza murami miast, zostać wzniesione wyłącznie z drewna i gliny (bez użycia kamienia), nie mogły mieć wieży, a budowa miała trwać maksymalnie rok. Miało to utrudnić realizację i skazać świątynie na szybkie zniszczenie.

Wojsławice to niewielka miejscowość w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim, która dla większości Polaków kojarzy się przede wszystkim z postacią Jakuba Wędrowycza, legendarnego wiejskiego egzorcysty, bimbrownika i pogromcy wszelkich sił nieczystych stworzonego przez Andrzeja Pilipiuka.
Wybór Wojsławic na miejsce akcji powieści nie był przypadkowy, bo pradziadek pisarza Jan (Iwan) Pilipiuk, który był carskim żandarmem w Zamościu, zdezerterował i stanął na czele buntu chłopskiego właśnie w Wojsławicach.
Ale Wojsławice to nie tylko literatura, to także miejsce z bogatą, wielowiekową historią, malowniczymi krajobrazami Roztocza Wschodniego i autentycznym klimatem polskiej prowincji.
Pierwsze wzmianki o Wojsławicach pochodzą z początku XV wieku. Nazwa miejscowości wywodzi się prawdopodobnie od imienia Wojsław. Osada otrzymała prawa miejskie w 1442 roku z nadania Władysława Jagiełły, choć przez wieki status miasta przeplatał się z wiejskim.
W historii regionu zaznaczyli się m.in. właściciele ziemscy oraz burzliwe wydarzenia XVII–XVIII wieku (potop szwedzki, wojny kozackie). W XIX i XX wieku Wojsławice były typowym miasteczkiem wielokulturowym – mieszkali tu Polacy, Żydzi, Rusini i Niemcy.

Zamek w Korzkwi położony zaledwie 13 km na północ od centrum Krakowa to jedna z najciekawszych i najlepiej zachowanych (dzięki odbudowie) warowni na Szlaku Orlich Gniazd. Stoi na skalistym cyplu wzgórza otoczonego meandrem rzeki Korzkiewki, w malowniczej dolinie na skraju Ojcowskiego Parku Narodowego. Dziś pełni funkcję ekskluzywnego hotelu i miejsca wydarzeń, ale jego mury pamiętają ponad 670 lat polskiej historii.
Nazwa Korzkiew (dawniej Korzkyew, Corzekwa) wywodzi się prawdopodobnie od staropolskiego słowa oznaczającego drewnianą łyżkę lub warząchew – ze względu na kształt cypla uformowanego przez rzekę. Pierwsza wzmianka o górze Korzkiew pochodzi z 1352 roku, kiedy to sędzia krakowski Jan z Syrokomli (herbu Syrokomla) kupił wzgórze i wzniósł na nim prostokątną kamienną wieżę mieszkalno-obronną (ok. 9,5 × 12 m, mury do 2,5 m grubości).
Jego wnuk, Zaklika de Corzekwa, prawdopodobnie rozbudował siedzibę po zasługach w bitwie pod Grunwaldem (1410), gdzie dowodził chorągwią. Zamek należał później do rodzin m.in. Krupków (mieszczanie krakowscy), Zborowskich, Ługowskich (którzy nadali mu renesansowy charakter z attyką), Jordanów (przebudowa barokowa ok. 1720 r.) oraz Wodzickich (od końca XVIII w.). Za czasów Jordanów gościł tu król August II Mocny Sas (polował i ucztował w zamku przez kilka dni).

Zwierzyniec to urokliwe miasteczko w województwie lubelskim, położone w Roztoczańskim Parku Narodowym (RPN), często nazywane „sercem Roztocza”. Otoczone lasami, stawami i rzeką Wieprz, łączy bogatą historię magnacką z wyjątkowymi walorami przyrodniczymi. Jest idealną bazą dla miłośników natury, historii i spokojnego wypoczynku.
Początki Zwierzyńca sięgają 1593 roku, kiedy Jan Zamoyski, hetman wielki koronny i kanclerz, nabył włość szczebrzeską i włączył te tereny do Ordynacji Zamojskiej. Nazwa pochodzi od „zwierzyńca” – ogrodzonego terenu łowieckiego z dzikimi zwierzętami (m.in. żubrami, tarpanami). Początkowo była to osada myśliwska z dworem.
W XVII wieku Zwierzyniec stał się letnią rezydencją Zamoyskich. Szczególną rolę odegrała tu Maria Kazimiera d’Arquien (Marysieńka), żona III ordynata Jana „Sobiepana” Zamoyskiego, późniejsza królowa jako żona Jana III Sobieskiego. Na jej życzenie powstał staw z wyspą i teatrem na wodzie, po którym pływano gondolami. Prace hydrotechniczne wykonali podobno jeńcy tatarscy i tureccy.

W małej miejscowości Domostawa (powiat niżański), tuż przy drodze ekspresowej S19 (Via Carpatia), stoi jeden z najbardziej poruszających i dyskusyjnych pomników w Polsce – „Rzeź Wołyńska” autorstwa Andrzeja Pityńskiego.
Odsłonięty 14 lipca 2024 roku w 81 rocznicę kulminacji zbrodni wołyńskiej, monument upamiętnia ofiary ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów (UPA i OUN) na Polakach na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
Pomnik powstał na zamówienie Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP). Został odlany w brązie w Gliwickich Zakładach Urządzeń Technicznych w 2018 roku (niektórzy podają 2017).
Andrzej Pityński osobiście nadzorował prace w odlewni. Monument waży 14 ton, a wraz z cokołem mierzy około 20 metrów wysokości. Finansowanie budowy cokołu, transportu i adaptacji terenu odbyło się dzięki zbiórkom społecznym w Polsce i wśród Polonii – bez środków publicznych.

Mrągowo, położone w sercu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, to miasto, które urzeka nie tylko malowniczymi krajobrazami, ale także bogatą historią i różnorodnymi atrakcjami. Otoczone jeziorami Czos i Magistrackim, jest idealnym miejscem na wypoczynek dla miłośników natury, historii i aktywnego spędzania czasu.
Co roku przyciąga turystów festiwalami takimi jak Piknik Country, który zamienia miasto w polską stolicę kowbojów, kowbojek, kapeluszy i wielkich pickupów. W 2026 roku będzie już 45-lecie. Szykuje się urodzinowe szaleństwo z koncertem galowym! Wszystko dzieje się w Amfiteatrze nad Jeziorem Czos. To serce imprezowego Mrągowa. Latem scena dudni od country, kabaretu, hip-hopu i weselnych hitów. A w dzień tramwaj wodny sunie po wodzie, dzieciaki skaczą na dmuchańcach, a Ty chillujesz na molo z lodami i widokiem na żaglówki.
Zacznijmy jednak od historii tych ziem.
Teren, na którym powstało Mrągowo nosił nazwę Galindii od nazwy staropruskiego plemienia, zamieszkującego w średniowieczu obecną ziemię mrągowską. W roku 1348 w miejscu, gdzie obecnie leży Mrągowo, Krzyżacy założyli strażnicę zabezpieczająca siedzibę Zakonu Krzyżackiego, znajdującą się w odległym o 5 km Szestnie. Po wybudowaniu strażnicy nieopodal niej zaczęli osiedlać się mieszkańcy...

Radecznica to niewielka wieś (ok. 700–900 mieszkańców) w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim. Miejscowość położona na Roztoczu Zachodnim w Szczebrzeszyńskim Parku Krajobrazowym, nad rzeką Pór jest znana przede wszystkim jako ważne sanktuarium maryjne i antoniańskie, nazywane „Lubelską Częstochową”.
Historia Radecznicy jako miejsca kultu religijnego sięga 8 maja 1664 roku. Według tradycji, na Łysej Górze św. Antoni z Padwy objawił się ubogiemu tkaczowi Szymonowi i nakazał wybudować tam kościół. Było to pierwsze (i jedyne w Polsce) objawienie św. Antoniego. Wieści o cudach i łaskach szybko rozeszły się, przyciągając pielgrzymów.
Do dziś przy jednym z bocznych wejść możecie zobaczyć oryginalny, prosty, pochodzący z 1664 roku drewniany krzyż wyrzeźbiony w jednym kawałku. Pierwotnie postawiono go na miejscu pierwszych objawień, a obecnie po renowacji wewnątrz bazyliki.
Biskup chełmski Mikołaj Świrski kupił wieś, sprowadził bernardynów (1667 r.), a w latach 1686–1695 wzniesiono barokowy murowany kościół i klasztor (projekt m.in. Jana Linka, budowniczego fortyfikacji Zamościa). Sanktuarium szybko zyskało ogromną popularność, zwłaszcza w XIX wieku, kiedy odpusty gromadziły dziesiątki tysięcy osób.

Biłgoraj to urokliwe miasto w województwie lubelskim, położone na skraju Roztocza i Puszczy Solskiej. Jest znane z bogatej, wielokulturowej historii, tradycji sitarskich oraz inicjatyw odtwarzających dziedzictwo Kresów.
Biłgoraj został założony w drugiej połowie XVI wieku jako miasto prywatne przez rodzinę Gorajskich (herb Korczak). Prawa miejskie magdeburskie nadał mu król Stefan Batory 10 września 1578 roku we Lwowie. Miasto rozwijało się dzięki handlowi i rzemiosłu, szczególnie sitarstwu (wyrobowi sit), które od XVII wieku stało się jego znakiem rozpoznawczym. Sitarze z Biłgoraja słynęli w całej Polsce i poza jej granicami. Sita stąd trafiały nawet na dwory królewskie. Dziś o tym fakcie przypomina ławeczka z figurą sitarza.
W kolejnych wiekach miasto należało do różnych rodów (m.in. Potockich). W XVIII wieku liczyło już ponad 2 tys. mieszkańców, w tym znaczną społeczność żydowską, która zajmowała się handlem. Biłgoraj był typowym kresowym sztetlem – miasteczkiem o wielokulturowym charakterze (Polacy, Żydzi, czasem wpływy ruskie). XIX i początek XX wieku to okres rozkwitu, przerwany przez wojny światowe i Holokaust. Podczas II wojny światowej miasto mocno ucierpiało. Getto żydowskie zostało zlikwidowane, a w okolicy działał silny ruch partyzancki. Po wojnie Biłgoraj odbudowano, zachowując część drewnianej zabudowy i tradycji.

Szczebrzeszyn to urokliwe miasteczko nad rzeką Wieprz, liczące około 5 tysięcy mieszkańców. Leży na pograniczu Roztocza i Padołu Zamojskiego, około 20 km od Zamościa. Najbardziej znane jest dzięki wierszowi Jana Brzechwy „Chrząszcz” („W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie i Szczebrzeszyn z tego słynie”), co stało się jego znakiem rozpoznawczym i doskonałym narzędziem promocji.
Dlatego znajdziecie tu kilka pomników chrząszcza (najsłynniejsze to drewniany przy źródełku i brązowy, dwumetrowy z 2011 roku na Rynku przed ratuszem), ale miejscowość ma do zaoferowania znacznie więcej atrakcji.
Osadnictwo w tym rejonie sięga nawet 5 tysięcy lat wstecz (kultura pucharów lejkowatych). W X–XI wieku istniał tu gród obronny na ważnym szlaku handlowym (bursztynowym i kijowsko-krakowskim), na pograniczu Polski i Rusi. W XIV wieku Szczebrzeszyn stał się prywatnym miastem szlacheckim. Prawa miejskie (prawdopodobnie magdeburskie) nadał mu Kazimierz Wielki ok. 1352–1388 roku. Kluczową rolę w historii miasta odegrał Dymitr z Goraja, który ufundował kościoły i zamek. W XVI wieku miasto należało m.in. do Górków (ośrodek reformacji – kalwinizmu), a od 1595 roku weszło w skład Ordynacji Zamojskiej. Było wielowyznaniowe i wielokulturowe. Żyli tu obok siebie katolicy, żydzi, kalwini, unici/prawosławni oraz arianie. Dziś przypomina o tym rzeżba „Trzech kultur”.

Zamość, położony w południowo-wschodniej Polsce, to jedno z najpiękniejszych i najlepiej zachowanych renesansowych miast w Europie. W 1992 roku Stare Miasto wraz z fortyfikacjami zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako wybitny przykład „miasta idealnego” późnego XVI wieku, łączącego włoskie teorie urbanistyczne z tradycjami środkowoeuropejskimi. Zamość zwany jest „Padwą Północy” lub „Miastem Arkad”.
Założycielem Zamościa był Jan Zamoyski (1542–1605) – jeden z najwybitniejszych mężów stanu Rzeczypospolitej Obojga Narodów, kanclerz wielki koronny i hetman wielki koronny. Urodzony niedaleko, w Skokówce, Zamoyski był człowiekiem renesansu: wykształconym, wizjonerskim i potężnym magnatem. Postanowił stworzyć nie tylko rodową siedzibę, ale nowoczesne, ufortyfikowane miasto handlowe i kulturalne, strategicznie położone na skrzyżowaniu szlaków.
Akt lokacyjny wydał 10 kwietnia 1580 roku w Jarosławcu. Król Stefan Batory zatwierdził go 12 czerwca tego samego roku, nadając przywileje, w tym prawo składu i organizację jarmarków. Projektantem miasta był włoski architekt Bernardo Morando, który nadał mu regularny, geometryczny układ ulic z centralnym Rynkiem Wielkim, zgodnie z ideami „miasta idealnego”. Budowę rozpoczęto od pałacu Zamoyskich.

Ćmielów to niewielkie, ale pełne uroku miasto w województwie świętokrzyskim, położone nad rzeką Kamienną. Choć liczy zaledwie około 2700 mieszkańców, ma bogatą historię sięgającą neolitu i jest nierozerwalnie związane z tradycją ceramiczną, a zwłaszcza z produkcją porcelany. To idealne miejsce na spokojny wypad dla miłośników historii, rzemiosła i pięknych wnętrz.
Początki osadnictwa w rejonie Ćmielowa datuje się na okres neolitu (ok. 2500 lat p.n.e.). Mieszkańcy okolicznych wzgórz (m.in. Gawrońca) wytwarzali narzędzia z krzemienia pasiastego z pobliskich Krzemionek, a także zajmowali się garncarstwem dzięki bogatym złożom gliny i lessu.
Pierwsze wzmianki historyczne pochodzą z XIV wieku. W 1505 roku król Aleksander Jagiellończyk nadał Ćmielowowi prawa miejskie (19 maja). Miasto rozwinęło się dzięki rodowi Szydłowieckich – zwłaszcza Krzysztofowi Szydłowieckiemu, kanclerzowi wielkiemu koronnemu, który w latach 1519–1531 przebudował miejscowy zamek na okazałą renesansową rezydencję.

Celestynów to niewielka gmina w powiecie otwockim na Mazowszu, zaledwie kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy. Jest idealnym miejscem na ucieczkę od miejskiego zgiełku. Otoczona prastarymi borami sosnowymi, wchodząca w skład Mazowieckiego Parku Krajobrazowego im. Czesława Łaszka, oferuje mieszankę historii, heroicznych czynów i unikalnych walorów przyrodniczych. Sosnowe lasy, torfowiska, ukryte jeziorka i szlaki turystyczne sprawiają, że Celestynów przyciąga miłośników natury, historii i aktywnego wypoczynku.
Historia Celestynowa jest stosunkowo młoda i ściśle związana z rozwojem kolei. Miejscowość rozwinęła się po otwarciu Kolei Nadwiślańskiej w 1877 roku. W okresie międzywojennym stała się popularnym letniskiem. Przyjeżdżali tu Warszawiacy, by korzystać z leczniczego klimatu sosnowych lasów. Wojna przyniosła tragiczne wydarzenia, ale też chwile wielkiego bohaterstwa.
Najważniejszym wydarzeniem w historii Celestynowa jest Akcja Celestynów. Wydarzenie miało miejsce w nocy z 19 na 20 maja 1943 roku. Oddział dyspozycyjny Kedywu Komendy Głównej AK „Motor 30” pod dowództwem kpt. Mieczysława Kurkowskiego „Mietka” (zastępcą był Tadeusz Zawadzki „Zośka”) oraz harcerze z Grup Szturmowych Szarych Szeregów przeprowadzili brawurową akcję odbicia więźniów.
Na stacji kolejowej w Celestynowie zatrzymano transport więźniów politycznych z Majdanka do Auschwitz.

Takie miejsca uderzają ogromem tragedii. Najbardziej poruszające są krótkie opisy ludzkich losów lub zeznania osób, które przeżyły ten koszmar. Przerażające jest to, że wielu sprawców tego koszmaru nigdy nie poniosło za to odpowiedzialności. Obóz Stutthof był pierwszym i najdłużej funkcjonującym obozem utworzonym przez Niemców na ziemiach polskich. Działał od 2 września 1939 do 9 maja 1945 roku, czyli przez 2077 dni. Przez obóz i jego podobozy przeszło około 110–127 tysięcy więźniów z 28 krajów.
Pierwszy transport liczył około 150 osób – głównie polskich działaczy społecznych, nauczycieli, duchownych, urzędników i członków organizacji promujących polskość z Pomorza i Gdańska. Więźniowie budowali obóz własnymi rękami.
W czasie wojny mocno się rozrósł. W 1944 roku Stutthof włączono do realizacji „Ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Napływały wówczas duże transporty Żydów z gett w krajach bałtyckich.
Komendantami byli m.in. Max Pauly (1939–1942) i Paul Werner Hoppe (1942–1945). Więźniowie budowali luksusowe obiekty dla SS, w tym willę komendanta i psiarnię. W obozie funkcjonowały warsztaty (m.in. kuśnierskie, krawieckie) produkujące na potrzeby Rzeszy.
W Stutthofie prowadzono badania nad reakcją organizmu na ekstremalne zimno. Polegały one na zanurzaniu więźniów w zimnej wodzie lub wykorzystywaniu zwłok do testów. Nadzorował je SS-Obersturmführer Otto Heidl, lekarz garnizonu obozu. Materiał (często zwłoki więźniów) trafiał do Instytutu Anatomii Akademii Medycznej w Gdańsku pod kierunkiem prof. Rudolfa Spannera.

W odległości 4 km na północny wschód od Ornety (Archidiecezja Warmińska) znajduje się Sanktuarium Maryjne w Krośnie. Początki osady Krosno sięgają XIV wieku – wieś założono w 1384 r. na miejscu pruskiej osady, a nazwę wzięła od pierwszego właściciela (Johanna von Crossen).

Krosno stało się głośne w okolicy pod koniec XIV wieku, kiedy bawiące się na brzegu Drwęcy Warmińskiej dzieci znalazły w rzece na kamieniu figurkę Matki Bożej z Dzieciątkiem, która od początku zasłynęła cudami.
Biskup Warmiński Jan Obłąk napisał, że „dzieci ubogich wyrobników wydobyły ją z wody, przyniosły do domu i oddały matce, która złożyła ją do skrzyni. Następnego dnia dzieci znów znalazły figurkę na tym samym miejscu w rzece i zabrały ją ze sobą do domu. Matka sądziła, że dzieci wyjęły ją ze skrzyni, dlatego tym razem dobrze ją zamknęła. Ale trzeciego dnia ponowiła się ta sama historia. Zawiadomiony o tym dziekan w Ornecie przeniósł figurkę procesjonalnie do swego kościoła archiprezbiterialnego i umieścił ją w głównym ołtarzu. Jednakże i stąd zniknęła i znalazła się znów na dawnym miejscu w rzece. Dlatego na tym miejscu, zmieniając koryto rzeki, wybudowano kaplicę.”
W 1593 r. burmistrz Barczewa Jakub Barcz, właściciel Krosna, wystawił kaplicę, w której umieszczono figurkę Maryi. Wkrótce kaplica okazała się o wiele za mała. Przystąpiono więc do budowy obecnie istniejącej świątyni. Aby ołtarz główny stanął dokładnie w miejscu znalezienia figurki, rzekę Drwęcę skierowano nowym korytem. Budynek zbudowano na dębowych palach ze względu na podmokły teren.

Błonie na Mazowszu to miejscowość o bogatej historii, która z ważnego ośrodka handlowego i rzemieślniczego stała się w XX wieku istotnym punktem na mapie polskiego przemysłu precyzyjnego.
Nas ściągnęło do miasta kameralne, ale ciekawe Muzeum Ziemi Błońskiej, które znajduje się w klasycystycznym dworku „Poniatówka” z połowy XIX wieku. Ekspozycje prowadzą nas przez dzieje miejscowości od średniowiecza po czasy współczesne, prezentując m.in. znaleziska archeologiczne oraz słynne zegarki z lokalnej fabryki. Trafiliśmy też na ciekawą prezentację historii harcerstwa.
W muzeum nie mogło zabraknąć informacji o dwóch znanych osobach związanych z miastem. Jedną z nich jest Mikołaj z Błonia - wybitny XV-wieczny teolog i kaznodzieja na dworze Władysława Jagiełły, autor dzieł wydawanych jako inkunabuły. Jeden z egzemplarzy można zobaczyć na własne oczy. Drugą osobą, o której chcemy wspomnieć jest nadworny lekarz królów Polski Aleksandra Jagiellończyka oraz Zygmunta I Starego - Maciej z Błonia. Żył na przełomie XV i XVI wieku i pozostawił po sobie zapiski biograficzno-historyczne, które są źródłem wiedzy o jego działalności.
Inną postacią historyczną związaną z miastem jest Książę Konrad II Mazowiecki. Był on fundatorem grodu oraz kościoła Świętej Trójcy, który do dziś można oglądać w mieście. Jest to najcenniejszy zabytek architektury w Błoniu powstały prawdopodobnie w połowie XIII wieku. Choć pierwotnie był to budynek gotycki, to po pożarze w XVII wieku zyskał barokowy wystrój wnętrz. Warto dodać, że Konrad II Mazowiecki (książę Czerska) był wnukiem Konrada I Mazowieckiego, który ściągnął do Polski Krzyżaków.

Pałac w Niemieńsku (niem. Schloss Nemischhof lub Nemischhof) to zabytkowy pałac myśliwski, często potocznie nazywany „Zamkiem w Niemieńsku”. Znajduje się w województwie zachodniopomorskim, w gminie Drawno, na skraju Drawieńskiego Parku Narodowego. Jest to część niestandaryzowanej osady Nowa Korytnica.
W lokalnej legendzie drawieńskiej pojawia się wątek związany z misją chrystianizacyjną św. Ottona z Bambergu (XII wiek). Według tradycji, w misji brał udział kronikarz Gall Anonim (niektórzy nawet utożsamiają go ze św. Ottonem). Zmęczony miał usiąść pod dębem w okolicy Niemieńska. W pobliskim Drawniku rośnie dziś Dąb zwany „Gall Anonim” jako symbol tej legendy. Jest to jednak znacznie młodszy dąb, posadzony ok. 250–300 lat temu, który zastąpił starsze drzewo. To jedna z najstarszych „literackich” ciekawostek regionu.
Gall Anonim pisał swoją kronikę ok. 1113–1116 roku na dworze Bolesława Krzywoustego. Nie ma żadnych źródeł wskazujących, że przebywał na Pomorzu Zachodnim, ani że brał udział w misjach Ottona (które odbyły się kilka–kilkanaście lat później). Św. Otton z Bambergu rzeczywiście chrystianizował Pomorze (w tym okolice Białogardu, Kołobrzegu itp.), ale Gall Anonim nie jest w żaden sposób wspomniany w relacjach z tych misji (np. w „Żywocie św. Ottona” pióra Ebona czy Herbordusa). Kronika Galla nie opisuje szczegółowo Pomorza Zachodniego w taki sposób, który sugerowałby osobisty pobyt autora w tych rejonach.
Na miejscu obecnego pałacu istniał wcześniej mniejszy murowany dworek lub leśniczówka. W 1864 roku posiadłość (w tym okolice z lasami) zakupiła rodzina von Arnim. To jeden z zamożniejszych rodów pomorskich. Właścicielem majątku został Georg Abraham von Arnim, który odkupił go od berlińskiego bankiera.

Sochaczew to jedno z najstarszych miast Mazowsza, położone zaledwie 53 km na zachód od Warszawy. Leży nad rzekami Bzurą, Utratą i Pisią, na styku Równiny Łowicko-Błońskiej i Kotliny Warszawskiej. Miasto liczy ok. 33–34 tys. mieszkańców i stanowi świetną bazę wypadową. Blisko stąd do Puszczy Kampinoskiej oraz Żelazowej Woli.
Jadąc do Sochaczewa warto wybrać drogę przez Humin. W centrum wsi przy głównej drodze znajduje się cmentarz-mauzoleum z I wojny światowej. Pochowani są tu żołnierze armii niemieckiej i rosyjskiej (w tym wielu Polaków wcielonych siłą do obu armii), polegli głównie w walkach w latach 1914–1915 nad Rawką i Bzurą. Były to skutki przegranej przez Rosjan Bitwy pod Łodzią (1914) oraz ciężkich walk pozycyjnych w 1915 r. Szacuje się, że jest tu pochowanych około 1000 żołnierzy (różne źródła podają od kilkuset do ok. 1200). Większość to groby bezimienne (masowe pochówki). Część ofiar to żołnierze zatruci podczas ataków gazowych (chlor i inne gazy bojowe), które Niemcy przeprowadzili kilkukrotnie w rejonie Humina w 1915 r. (w tym w okolicach Bolimowa i Rawki). Ataki te nie przyniosły Niemcom większych sukcesów terenowych, ale spowodowały tysiące ofiar.
W Sochaczewie na wzgórzu nad Bzurą wznoszą się ruiny zamku. Pierwsza warownia powstała tu już w XII wieku. Pierwszy drewniano-ziemny gród wzniósł tu prawdopodobnie Konrad I Mazowiecki. Murowany zamek gotycki powstał w drugiej połowie XIV wieku z inicjatywy księcia Siemowita III Starszego (kontynuował go Siemowit IV). Był ważną siedzibą książąt mazowieckich.

Rogów Opolski to malownicza wieś w województwie opolskim, w gminie Krapkowice, położona na skarpie dawnego koryta Odry. Nazwa wywodzi się prawdopodobnie od słowa „róg”, odnosząc się do zakola rzeki. Pierwsza wzmianka źródłowa pochodzi z 1305 roku, gdy wieś płaciła dziesięcinę biskupstwu wrocławskiemu. Teren był jednak zamieszkany znacznie wcześniej. Archeolodzy odkryli fragmenty naczyń glinianych z pierwszych wieków naszej ery oraz żelazny miecz z XI wieku.
Dzisiaj Rogów Opolski przyciąga turystów przede wszystkim renesansowo-klasycystycznym zamkiem (właściwie pałacem), rozległym parkiem w stylu angielskim oraz fascynującą, choć niepotwierdzoną historycznie legendą o templariuszach.
Korzenie zamku sięgają średniowiecza. Już w XIV wieku istniała tu budowla obronna, najprawdopodobniej służąca do kontroli przeprawy przez Odrę i żeglugi rzecznej (z jednej strony przylegała do rzeki, z trzech stron otoczona była fosą). Pierwsi znani właściciele to rycerze wymieniani w XIV-wiecznych dokumentach: Cunado de Rogow (1339) i Wernconus de Rogau (1351). W 1393 roku Herfert von Pause (namiestnik króla Ludwika Węgierskiego) sprzedał dobra braciom Janowi i Adamowi von Beess (Bessom) – jednej z najbogatszych rodzin rycerskich na Śląsku. Pod koniec XV wieku posiadłość była w rękach rodziny Rogoyskich (Rogojskich), a później rodu von Wrbsky (Wierzbickich), którzy władali nią przez ponad 135 lat.
W 1757 roku zadłużoną posiadłość kupił na licytacji hrabia Henryk Adolf von Roedern (Redern) z Krapkowic, a kilka lat później (ok. 1760–1765) nabył ją Karol Wilhelm von Haugwitz. To właśnie za czasów Haugwitzów zamek przeżył swój złoty okres.

Tułowice to miejsce, gdzie historia szlacheckich rodów miesza się z zapachem igliwia i dźwiękiem piły łańcuchowej.
W sercu Wielkopolski, niedaleko Konina, w niewielkiej miejscowości Licheń Stary wznosi się monumentalna Bazylika Najświętszej Maryi Panny Licheńskiej – największy kościół w Polsce i jedna z największych świątyń na świecie.
Została zbudowana w latach 1994–2004 jako wotum wdzięczności Narodu Polskiego z okazji Wielkiego Jubileuszu 2000 lat chrześcijaństwa. Bazylika jest sercem Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski. Jej złota kopuła i wysoka wieża dominują nad okolicznym lasem, przyciągając co roku ponad milion pielgrzymów i turystów. To nie tylko arcydzieło architektury sakralnej, ale przede wszystkim miejsce głębokiej wiary, związane z objawieniami maryjnymi z XIX wieku.
Początki licheńskiego sanktuarium sięgają 1813 roku. Podczas bitwy narodów pod Lipskiem ranny został polski żołnierz walczący po stronie Napoleona Tomasz Kłossowski, który pochodził z okolic Izbicy Kujawskiej. Był on zubożałym szlachciem, przed wojną pracował jako kowal. Ciężko ranny, leżąc na pobojowisku wśród zarośli, modlił się gorąco, trzymając w dłoni medalik z Matką Bożą Częstochowską. Wówczas na tle zachodzącego, krwawego słońca ukazała mu się Maryja. Wg Kłossowskiego Maryja miała amarantową suknię i złoty płaszcz z symbolami Męki Pańskiej (cierniowa korona, włócznia, bicze), na głowie złotą koronę, a na piersi tuliła Białego Orła – symbol Polski.

Tułowice to miejsce, gdzie historia szlacheckich rodów miesza się z zapachem igliwia i dźwiękiem piły łańcuchowej.
Jeśli szukasz spokojnego zakątka na Opolszczyźnie i chcesz uniknąć tłumów turystów to trafiłeś idealnie. Oto Zespół Pałacowo-Parkowy w Tułowicach, serce Technikum Leśnego i jeden z najciekawszych „internatów” w Polsce.
Korzenie Tułowic sięgają średniowiecza, kiedy to w okolicy stała obronna strażnica lub zamek. Prawdziwy rozkwit rezydencji zaczął się jednak w XIX wieku. Klasycystyczny pałac powstał około 1824 roku dzięki inicjatywie Ludwika (Louisa) Praschmy, który rozbudował starszą budowlę.
Rodzina Praschmów zostawiła po sobie nie tylko elegancką siedzibę, ale też impuls do rozwoju lokalnego przemysłu. Największy wpływ na obecny wygląd pałacu mieli jednak von Frankenbergowie-Ludwigsdorf. W 1835 roku majątek wrócił do tej rodziny. Hrabia Ernst von Frankenberg-Ludwigsdorf urządził wnętrza z typowym dla myśliwych przepychem. Na ścianach pojawiły się trofea i broń. We wnętrzach postawiono greckie i włoskie wazony, a nawet egipskie posągi.
Syn Ernsta, Fryderyk (Fred) von Frankenberg w latach 1879–1889 zlecił przebudowę według projektu wrocławskiego architekta Carla Lüdeckego. Pałac zyskał wtedy neorenesansowy charakter, który do dziś dodaje mu majestatu.

Jest takie małe mazurskie miasteczko, które wygląda jak wyjęte z bajki o rycerzach, ale zamiast turniejów ma dziś kręgielnię i basen w piwnicach. Witajcie w Rynie – miejscu, gdzie Krzyżacy chcieli podbić świat, a skończyli jako... 4-gwiazdkowy hotel z widokiem na jezioro. Brzmi jak scenariusz komedii? No właśnie. I o to chodzi!
Zacznijmy od gwiazdy spektaklu – zamku w Rynie. Budowę rozpoczęli Krzyżacy około 1377 roku na polecenie wielkiego mistrza Winricha von Kniprode. Miała być bazą wypadową na Litwę, więc postawili warownię na wzgórzu, z naturalną fosą w postaci jeziora. Prace szły powoli (jak to na Mazurach – najpierw piwo, potem mur), ale w 1393 roku Konrad von Wallenrode (ten sam, który później zainspirował Mickiewicza do „Konrada Wallenroda”) dorzucił skrzydła i kaplicę. Zamek stał się komturią, miał browar, piekarnię, zbrojownię i wszystko, czego rycerz potrzebuje do... siedzenia i czekania na wroga.
Historia zamku była burzliwa. W 1455 roku zdobyli go chłopi (bo Krzyżacy za dużo żarli 🙂), a potem Tatarzy spalili warownię. W 1657 podczas Potopu służył jako więzienie. W 1881 roku znów płonął, a pruscy architekci dorzucili do niego neogotyckie wieżyczki – bo czemu nie?

Niedawno na stronie zamieszczaliśmy quiz "literacki" dotyczący różnych miejsc na mapie Polski, które są związane z pisarzami. Nie było w nim pytania dotyczącego Wsoli i związanego z nią Witolda Gombrowicza. A każdy miłośnik czytelnictwa powinien je zobaczyć.
Jeśli lubisz literacki absurd to wyobraź sobie elegancki neoklasycystyczny pałac, wokół park, a w środku – duch pisarza, który zamiast „dorosnąć” jak należy, wolał drwić z form, konwenansów i całej tej prowincjonalnej powagi. Witaj we Wsoli!
Tu nie zwiedzasz kolejnego nudnego muzeum – tu wchodzisz prosto w świat Witolda Gombrowicza, gdzie wszystko jest trochę na opak. Czy jesteś gotowy na dawkę ironii, dymu z papierosów i genialnych anegdot? No to ruszamy!
Kim był ten gość? Przedstawiamy krótką, ale soczystą biografię. Witold Marian Gombrowicz urodził się 4 sierpnia 1904 roku w Małoszycach jako najmłodszy z czwórki rodzeństwa w ziemiańskiej rodzinie. Dzieciństwo na prowincji, potem Warszawa, gimnazjum (gdzie był obiektem żartów kolegów), studia prawnicze (bo „najwygodniejszy wydział dla leniów”).
Gombrowicz zadebiutował w 1933 roku mając 29 lat

Jeśli szukacie miejsca, gdzie historia miesza się ze skandalem, a ceglane mury wyglądają jak wyjęte z filmu fantasy, to Kamieniec Ząbkowicki jest strzałem w dziesiątkę. To niewielkie miasteczko w Kotlinie Kłodzkiej (woj. dolnośląskie) kryje prawdziwą gwiazdę – monumentalny pałac Marianny Orańskiej. Ale nie tylko! Tuż obok stoi dawne opactwo cystersów, które pamięta czasy Brzetysława II i husytów.
I pomyśleć, że pewien reżyser filmowy wpadł kiedyś na pomysł, aby wysadzić jedną ze ścian pałacu, aby efektowniej pokazać scenę w filmie wojennym. Całe szczęście, że nie dano mu tego zrobić. Niestety i bez tego pałac podczas naszej pierwszej wizyty w tym miejscu w roku 2005 był w opłakanym stanie. Dopiero teraz powoli podnosi się z ruiny. Dziś pałac to jedna z najpiękniejszych atrakcji Dolnego Śląska – odrestaurowane wnętrza, tarasy widokowe z fontannami, krużganki, wieże (33,6 m każda!) i ponad 300 schodów (przygotujcie łydki!). Na naszych zdjęciach z pewnością rozpoznacie te, które pochodzą sprzed dwudziestu lat.
Dziś działają już fontanny w parku okalającym pałac. Wiele sal, które były niedostępne kiedyś, obecnie można już zobaczyć. Przechodzi się korytarzami, które kiedyś były zburzone lub pełne gruzu. Nadal jednak wiele komnat czeka na pieniądze i odnowienie, a o ogromie prac do wykonania przypominają umieszczone w poszczególnych pomieszczeniach zdjęcia wykonane w czasach świetności obiektu.

Kiedyś jadąc do Kłodzka po drodze zajechaliśmy do Otmuchowa. Zerknęliśmy na zabytkowy kościół i zamek i popędziliśmy dalej. Tym razem otmuchowski zamek uczyniliśmy bazą do zwiedzania okolicy. Zamek nie oferuje luksusu w pokojach, ale wynagradza za to wspaniałymi widokami z wieży zamkowej, okien komnat mieszkalnych oraz tarasu jadalnego przy restauracji.
Otmuchów to urokliwe, niedocenione miasteczko położone nad Nysą Kłodzką, na Przedgórzu Sudeckim, między dwoma dużymi zalewami: Otmuchowskim i Nyskim. Miasto o bogatej historii (pierwsza wzmianka z 1155 r., prawa miejskie w 1347 r.) było niegdyś siedzibą kasztelanii biskupów wrocławskich i nosi miano „miasta kwiatów” dzięki corocznemu festiwalowi „Lato Kwiatów”.
Nad Otmuchowem dominuje potężny zamek, a w okolicy czeka Zalew Otmuchowski – idealny na wypoczynek. Zamek powstał w XIII wieku (odbudowany po 1295 r. po najazdach tatarskich) na wzgórzu (225 m n.p.m.) jako warownia biskupów wrocławskich, na miejscu starszego grodu. Znany kronikarz Jan Długosz wspomina, że podczas najazdu Mongołów w 1241 roku było tu obozowisko i prawdopodobnie zamek został zniszczony. Jeden z wrocławskich biskupów – Tomasz II w połowie XIII wieku schronił się tu w czasie jego konfliktu z księciem śląskim Henrykiem IV Probusem.

Julian Fałat, jeden z największych polskich akwarelistów, porzuca rektorat krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, pakuje pędzle i… wyjeżdża do małej beskidzkiej wsi. Nie do pałacu, nie do stolicy, tylko do skromnej willi wśród gór. Zrobilibyście to samo? Julian Fałat to zrobił. Mając sześćdziesiąt pięć lat na karku zrobił coś jeszcze trudniejszego. Wstąpił do wojska jako ochotnik, ale o tym później.
Na szczęście dla współczesnych turystów dobrze, że zamieszkał w Bystrej. Dzięki temu dziś możemy wejść do jego domu, usiąść w fotelu, w którym odpoczywał po polowaniach, i poczuć, jak pachnie farbą i świerkami. Witajcie w Fałatówce. Dziś to oddział Muzeum Historycznego z Bielska-Białej. Po wejściu do środka najpierw przywitał nas kot, który od lat mieszka w willi, a później oprowadzała nas po muzeum pani przewodnik, która jest kopalnią ciekawych informacji o Julianie Fałacie i jego rodzinie. To tam dowiedzieliśmy się o upamiętnieniu pojedynku Fałata z Kossakiem na warszawskim Ursynowie.
Willa rozbudowana przez przez firmę architekta Korna, który jest autorem wielu wspaniałych domów w Bielsku-Białej, to miejsce, gdzie sztuka spotyka się z historią, a widoki za oknem wyglądają jak żywcem wyjęte z obrazów Fałata.
Julian Fałat urodzony w 1853 roku w Tuligłowach koło Lwowa jako piąte dziecko wiejskiego organisty od małego wiedział, że chce malować. Studiował w Krakowie, Monachium, Zurychu, podróżował do Rzymu, Hiszpanii, a nawet… dookoła świata (w 1884 roku!). Wiele pamiątek z tych podróży odnajdziecie w willi wśród zbiorów.

Pałac w Pszczynie to majestatyczny budynek, otoczony rozległym parkiem, gdzie echo dawnych balów miesza się z szelestem liści. To nie tylko budowla z kamienia i cegły, ale żywa kronika śląskiej arystokracji, wojennych intryg i romantycznych historii. Położony w sercu Pszczyny, w województwie śląskim, przyciąga co roku tysiące turystów, którzy chcą poczuć klimat epoki. Tu mogą pospacerować po korytarzach, po których przechadzała się kiedyś jedna z najpiękniejszych kobiet Europy – księżna Daisy.
Historia pałacu w Pszczynie sięga XV wieku, gdy na miejscu dzisiejszej rezydencji stanął murowany zamek obronny, a jego właścicielem była Helena Korybutówna, piastowska księżniczka, która władała dobrami pszczyńskimi. W 1433 roku oparł się nawet najazdowi husytów. Musiała to być wtedy solidna budowla!.
Na przełomie XV i XVI wieku pałac przeszedł w ręce książąt cieszyńskich, a w 1517 roku Kazimierz II sprzedał go węgierskiemu magnatowi Aleksemu Turzo, tworząc Wolne Państwo Stanowe z Pszczyną jako stolicą. To wtedy zaczął się okres przemian. Zamek z gotyckiej twierdzy zmienił się w renesansową rezydencję.

Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 roku w Ossowie to nowy oddział Muzeum Wojska Polskiego, otwarty w sierpniu 2025 roku na historycznym polu bitwy. Znajduje się przy ul. Stanisława Matarewicza 188 w Ossowie (ok. 30 km od centrum Warszawy). To nowoczesna placówka edukacyjna z multimedialnymi ekspozycjami, unikatowymi eksponatami (broń, mundury, dokumenty z 1920 roku) oraz pamiątkami bohaterów „Cudu nad Wisłą”. Ekspozycja skupia się na lokalnych walkach pod Ossowem i Radzyminem, ale pokazuje też szerszy kontekst Bitwy Warszawskiej – jednej z najważniejszych w historii Polski i świata.
Przyczyny wojny polsko-bolszewickiej (1919–1921) tkwiły w dążeniu bolszewików do eksportu rewolucji na Zachód. Polska, odrodzona po 123 latach zaborów, stanęła na drodze Armii Czerwonej pod wodzą Michaiła Tuchaczewskiego. Bolszewicy chcieli „przez trupa białej Polski” dotrzeć do Niemiec i dalej. Kulminacją była Bitwa Warszawska (12–25 sierpnia 1920), zwana „Cudem nad Wisłą”.
Przebieg walk pod Ossowem (13–14 sierpnia 1920) to jeden z kluczowych epizodów obrony Przedmościa Warszawskiego. Polskie oddziały ochotnicze (m.in. 236. Pułk Piechoty) broniły się przed nacierającą 16-tą Armią sowiecką. Walki były zacięte – chaotyczne natarcia, bagnetowe starcia we wsi i na polach. To właśnie tu bolszewicy ponieśli pierwszą poważną porażkę w bezpośrednim szturmie na Warszawę. Cała bitwa zakończyła się polskim kontrnatarciem (plan Piłsudskiego z udziałem szefa sztabu gen. Rozwadowskiego), rozbiciem armii Tuchaczewskiego i pościgiem aż po Niemen.

Ach, Bielsko-Biała! To miasto, które brzmi jak nazwa jakiegoś eksperymentalnego koktajlu – pół śląskiego piwa, pół małopolskiego oscypka. Ale serio, to perła Podbeskidzia, gdzie historia splata się z humorem, a atrakcje kuszą zarówno leniwych spacerowiczów, jak i zapalonych wędrowców. Jeśli myślicie, że to tylko fabryki i góry, to przygotujcie się na dawkę ciekawostek, która sprawi, że zapragniecie tu przyjechać z plecakiem pełnym entuzjazmu. Zanurzmy się w tym miksie!
A zaczęło się od dwóch wiosek. Już w XIII wieku Bielsko powstaje jako śląska osada na prawie niemieckim, pełna sukienników i handlu. Tymczasem Biała, ta małopolska siostra, dołącza do gry dopiero w XVI wieku jako rzemieślnicza wioska. Przez wieki dzieliła je rzeka Biała – granica między księstwami, królestwami, a nawet państwami (Śląsk Austriacki kontra Galicja). Bielsko było przemysłowym tygrysem, Biała – spokojną artystką. Ale miłość (czy raczej administracja) zwyciężyła.
W 1951 roku, po wojennych perturbacjach, połączono je w jedno miasto. To jak aranżowane małżeństwo – na początku iskry (nie zawsze miłe), ale dziś to zgrany duet. Ciekawostka: przed połączeniem Bielsko było znane jako "Mały Wiedeń" dzięki eleganckiej architekturze, a Biała... cóż, po prostu była biała od wapna rzemieślników. Teraz razem mają ponad 170 tys. mieszkańców i tytuł stolicy Podbeskidzia.

Węgrów? Ach, ten dylemat graniczny – jak pytanie, czy pomidor to owoc czy warzywo? Administracyjnie Węgrów siedzi sobie wygodnie we wschodniej części województwa mazowieckiego, jako stolica powiatu węgrowskiego. To zdecydowanie Mazowsze, choć flirtuje z Podlasiem – granica województwa podlaskiego jest raptem kilkadziesiąt kilometrów dalej, a historycznie te tereny mieszały się kulturowo jak koktajl w barze.
Geograficznie? Środkowo-wschodnie Mazowsze, blisko rzeki Bug, która czasem służy za umowną granicę z Podlasiem. Jeśli myślisz o Podlasiu jako regionie historycznym (z bocianami, drewnianymi chatami i tatarskimi smaczkami), to Węgrów jest na skraju, ale formalnie zostaje po mazowieckiej stronie barykady. Więc jeśli jedziesz tam na pierogi, mówisz: "Jadę na Mazowsze", ale jeśli chcesz poczuć podlaski vibe, po prostu skręć w prawo za Liwem – i już jesteś w krainie żubrów.
Wschodnie Mazowsze to taka "brama do Podlasia" – masz tu mazowieckie zabytki, ale z nutką wschodniego folkloru. Żadnych pomyłek na mapie, ale zawsze możesz udawać, że zgubiłeś się celowo, by przedłużyć wycieczkę!

Hej, podróżniku! Zobacz miasto, gdzie smoki plują ogniem (no, prawie), królowie sypią złotem (w muzeach), ulice pachną obwarzankami, a historię, legendy i tajemnicę napotyka się co krok podczas spaceru. Kraków to nie tylko stolica Małopolski, ale też królestwo atrakcji, które wciągną Cię jak dobra powieść kryminalna. A my? Będziemy zwiedzać z humorem, bo kto powiedział, że turystyka musi być nudna jak lekcja historii w szkole? Przygotuj wygodne buty, portfel na bilety i poczucie humoru – ruszamy! Kraków to miejsce, gdzie historia spotyka się z kebabem o 3:00 w nocy, a Ty wyjeżdżasz stąd z lżejszym portfelem, ale bogatszy o memy do opowiedzenia znajomym.
Mimo tego, że z każdym rokiem ceny komunikacji i opłat za parkingi idą w górę, to Kraków nadal jest wart każdej złotówki.
Zaczynamy od królewskiego hitu – Wawelu! To miejsce, gdzie smoki kiedyś terroryzowały mieszkańców, a dziś terroryzują tylko kolejki do kasy. Legenda mówi, że smok kiedyś ział ogniem – w rzeczywistości dziś zieje frustracją, bo turyści robią mu milion zdjęć. Ten zielony jegomość, który co 5 minut zieje ogniem (dzięki gazowi ziemnemu, nie magii – sorry, dzieciaki), to nie tylko fajna atrakcja dla turystów z aparatami. To legenda starsza niż większość polskich memów, a jej korzenie sięgają przełomu XII i XIII wieku.

Wyobraź sobie miejsce, gdzie góry spotykają się z historią, a mury są tak grube, że nawet Napoleon musiał obejść je bokiem. Twierdza Srebrna Góra, położona na Dolnym Śląsku, to nie jakaś tam ruinka – to największa górska forteca w Europie, która od wieków patrzy z góry na wszystkich śmiałków próbujących ją zdobyć.
A my? My ją zdobędziemy... biletem wstępu! Zanurzmy się w tej opowieści z nutką humoru, bo historia bez śmiechu to jak twierdza bez armat – nudna i bezsensowna. Wszystko zaczęło się w XVIII wieku, kiedy pruski król Fryderyk II Wielki, znany z tego, że bardziej kochał wojnę niż własne psy, postanowił zbudować coś, co zabezpieczy świeżo zdobyty Śląsk przed Austriakami. W latach 1765-1777, pod okiem inżyniera Ludwika Wilhelma Reglera (który pewnie co noc modlił się, by król nie wtrącał się w plany), wzniesiono tę bestię. Koszt? Bagatela 1,7 miliona talarów – za te pieniądze dziś kupiłbyś sobie mały kraj, ale wtedy wystarczało na samowystarczalną twierdzę z magazynami, studniami, szpitalem, piekarnią, browarem (bo żołnierze bez piwa to nie żołnierze) i nawet kaplicą.
Twierdza nigdy nie została zdobyta w walce, co jest zabawne, bo w 1807 roku wojska napoleońskie, w tym polskie legiony, oblegały ją z furią. Ale zanim Francuzi zdążyli wystrzelić wszystkie kule, podpisano pokój w Tylży – i po oblężeniu. Napoleon pewnie westchnął: "No cóż, następnym razem".

Wyobraź sobie, że skręcasz z drogi między Nowym Sączem a Gorlicami w małą, spokojną wieś Stróże. Nagle powietrze robi się słodkie, a w uszach zaczyna delikatnie brzęczeć… nie, to nie złudzenie – to Muzeum i Skansen Pszczelarstwa „Sądecki Bartnik” wita Cię swoim charakterystycznym pszczelim soundtrackiem.
To prywatne muzeum powstało w 2000 roku z inicjatywy Janusza Kasztelewicza – właściciela firmy „Bartnik Sądecki”.
To nie jest kolejne nudne muzeum z zakurzonymi gablotami i cichym „proszę nie dotykać”. Tutaj od progu czujesz, że wchodzisz do żywego organizmu. Na początek spacerujesz wśród ogromnej kolekcji uli – ponad sto sztuk! Stoją jak rzeźby w plenerze: potężne, kilkusetletnie kłody bartne drążone w pniach, fantazyjne ule-figury (niedźwiedź, święty Ambroży, smok, a nawet… domek z piernika), klasyczne ule snozowe i ramowe, afrykańskie konstrukcje z pni palmowych, delikatne słomiane kószki, które wyglądają jak olbrzymie wiklinowe kosze.

Krynica-Zdrój to malownicze miasteczko położone w województwie małopolskim, w sercu Beskidu Sądeckiego. Otoczone górami i lasami, słynie z leczniczych wód mineralnych, bogatej historii oraz licznych atrakcji turystycznych. Miasto przyciąga zarówno miłośników relaksu w uzdrowiskach, jak i aktywnych turystów szukających przygód na szlakach.
Krynica-Zdrój pierwotnie znana jako Krzenycze (co oznacza "źródło" lub "zdrój") została założona w 1547 roku przez Danka z Miastka (obecnie miejscowość Tylicz), który otrzymał przywilej sołectwa. Wieś rozwijała się dzięki kolonizacji wołosko-ruskiej w Beskidzie Sądeckim.
Początki lokalnego uzdrowiska wiążą się z XVII wiekiem, kiedy odkryto lecznicze właściwości źródeł mineralnych. W 1793 roku Stix von Saunbergen zbudował w Krynicy pierwszy dom kąpielowy. Dynamiczny rozwój nastąpił w XIX wieku dzięki Józefowi Dietlowi, "ojcu polskiej balneologii", który promował miejscowe wody. W 1911 roku Krynica uzyskała prawa miejskie i połączenie kolejowe, co przyciągnęło kuracjuszy.
Po II wojnie światowej Krynica stała się popularnym ośrodkiem turystycznym i narciarskim. Miasto oferuje bogactwo atrakcji, łącząc uzdrowiskowy klimat z przyrodą. Centralnym punktem jest deptak przy Bulwarach Dietla, wzdłuż potoku Kryniczanka, z zabytkową zabudową uzdrowiskową. Tu znajdują się pijalnie wód mineralnych, takie jak Pijalnia Główna, Słotwinka, Jan czy Tadeusz, gdzie można spróbować leczniczych źródeł.
Fontanna multimedialna na deptaku zapewnia wieczorne pokazy światła i dźwięku. Wśród zabytków wyróżniają się Stare Łazienki Mineralne (z XIX wieku), Stare Łazienki Borowinowe i Stary Dom Zdrojowy z 1889 roku, pierwotnie nazywany Dworcem Zdrojowym.

Beskid Niski to jeden z najbardziej tajemniczych i spokojnych zakątków Polski – kraina dzikiej przyrody, łemkowskiej kultury i śladów historii. Odnajdziesz tu zdziczałe sady, ślady po dawnych łemkowskich wsiach, wszystkie kolory słońca odbijające się w cerkiewnych baniach i historię pierwszej wojny światowej usłaną licznymi cmentarzami poległych podczas walk żołnierzy każdej ze stron.
Dziś zabieram Was na wirtualną podróż po tym regionie, z Wysową Zdrojem jako bazą wypadową. To uzdrowisko słynie z leczniczych wód mineralnych (jak Franciszek, Józef czy Henryk), krystalicznie czystego powietrza i relaksu w Parku Zdrojowym. Warto tu odwiedzić drewnianą cerkiew św. Michała Archanioła z 1779 roku – perłę Szlaku Architektury Drewnianej. W trakcie naszego pobytu wieczorami trwały prace renowacyjne i ciekawi jesteśmy ich efektu. Z pewnością jeszcze tu zawitamy.
Inne atrakcje Wysowej? Baseny mineralne, ścieżki spacerowe i lokalne produkty jak miody czy sery. Możesz pospacerować po Parku Zdrojowym z pijalnią wód, a jeśli masz kłopoty ze zdrowiem, lecznicze wody są idealne na problemy z układem pokarmowym i oddechowym.
Z Wysowej jest niedaleko do cerkwi prawosławnej na Górze Jawor (w budowie, ale z pięknymi widokami) oraz unikalnych łemkowskich chat i muzeów etnograficznych. Można też wybrać szlaki w Magurskim Parku Narodowym, ale nam wycieczkę przerwała burza i ogromnej wielkości grad, przed którym schronienie znaleźliśmy w ostatniej chwili.

Ach, Czerwone Wierchy! Te cztery szczyty w Tatrach Zachodnich – Kopa Kondracka (2005 m), Małołączniak (2096 m), Krzesanica (2122 m) i Ciemniak (2096 m)– to nie jakaś tam zwykła górka, na którą wjedziesz windą. Nie, nie! To masyw, który jesienią czerwienieje jak burak, ale nie z wstydu, tylko dzięki trawom o nazwie sit skucina, które zmieniają kolor na rudo-czerwony.
Wyobraź sobie, że idziesz sobie po grani, a pod stopami dywan jak z jesiennej kolekcji mody górskiej. Ale zanim zaczniesz marzyć o pikniku na szczycie, ostrzegam – to nie spacer po parku. To wyzwanie dla tych, co myślą, że kondycja to nazwa nowej aplikacji fitness! Kiedy nogi mówią "dość", a ty mówisz "jeszcze kawałek!"
Podejście trzeba zacząć wcześnie rano, a najlepszym miesiącem na trasę jest wrzesień. Dzień jest wtedy długi, a na trasie nie ma już wakacyjnych tłumów. Cała pętla to 8-10 godzin.
Zacznijmy od wejścia. Najpopularniejszy szlak? Z Kir w Dolinie Kościeliskiej – zielony na początek, potem czerwony, jak w Monopoly, tylko zamiast kupowania hoteli, kupujesz sobie zadyszkę. Suma przewyższeń? Około 1700 metrów! To jak wspinaczka po schodach w wieżowcu, ale bez poręczy i z widokami gratis.