Busko - Zdrój i tłum kuracjuszy

marzec 2023

Miasteczko uzdrowiskowe opanowane przede wszystkim przez starszych kuracjuszy. Można tu pospacerować po wspaniałym parku z zabytkową kaplicą św. Anny. Warto zajrzeć do drewnianego kościóła cmentarnego p.w. św. Leonarda i zabytkowego budynku sanatorium zaprojektowanego przez Henryka Marconiego. Lenistwo na ławeczce w "towarzystwie" tężni i wdychanie zdrowego powietrza też ma swój urok. Wieczorem park rozjaśniają iluminacje, a koncerty muzyczne umilają czas spędzony na parkowych ławkach.

Niestety duża liczba przyjeżdżających „do wód” wywindowała zdecydowanie ponad stan ceny noclegów. Nie mają one wiele wspólnego z proponowaną jakością i komfortem. Poza tym dla aktywnych turystów przebywanie tylko i wyłącznie w okolicach parku zdrojowego to zdecydowanie za mało na dłuższy pobyt.

A miasto ma długą i ciekawą historię. Początki Buska-Zdroju sięgają XII wieku, kiedy wokół kościoła św. Leonarda usadowiła się osada pasterska. W 1185 roku rycerz Dersław sprowadził do osady zakon norbertanek, które po jego smierci na mocy testamentu zarządzały Buskiem przez kilkaset lat. Król Bolesław Wstydliwy nadał siostrom immunitet skarbowy i zezwolił klasztorowi na eksploatację solanki. Jest to pierwsza pwzmianka o wykorzystaniu buskiej wody mineralnej.

Od 1287 roku Busko za sprawą księcia Leszka Czarnego zostało miastem. Odbywały się tu cotygodniowe targi, a dwa razy w roku jarmarki. Miasto słynęło z handlu i produkcji sukna. Przez następne wieki miasto nieco zubożało, aż do czasu, gdy w 1776 roku odkryto źródła solankowe.

Wtedy to nastąpił rozwój miasta. Zaczęto eksploatować sól. W 1808 roku magister medycyny Winterfeld z Pińczowa, przeprowadził pierwsze badania nad wykorzystaniem miejscowych wód do leczenia. Do Buska zaczęli przyjeżdżać pierwsi kuracjusze zwani wówczas „gośćmi kąpielowymi”. Po 1820 roku dzierżawca Buska Feliks Rzewuski znając lecznicze działanie buskich wód, wybudował, dzięki pomocy warszawskiej spółki, łazienki według projektu znanego architekta włoskiego, Henryka Marconiego. Wokół budynku ogrodnik Ignacy Hanusz zaprojektował rozległy park zdrojowy z unikalną roślinnością, który zgodnie z pomysłem H. Marconiego połączył górne miasto z nową dzielnicą zdrojową. W okresie międzywojennym nastąpiła intensywna rozbudowa uzdrowiska. Odkrycie po II wojnie światowej nowych bogatych złóż wód siarczkowych umożliwiło dalszy rozwój uzdrowiska. Od początku lat 60. rozpoczęto budowę nowych sanatoriów. Obecnie w Busku-Zdroju jest ich 14. Miasto liczy ponad 18 tysięcy mieszkańców, a co roku odwiedza je ok. 50 tys. kuracjuszy.

W Busku-Zdroju kończył szkołę podstawową i liceum znany pieśniarz związany z Wolną Grupą Bukowiną Wojciech Belon. Z uwagi na dużą liczbę dni ciepłych (ponad 300 dni w roku) miasto uznawane jest za najbardziej nasłonecznione polskie uzdrowisko.

Informacje praktyczne:

W Busku jest bardzo duża baza noclegowa, ale będąc we wrześniu bez wcześniejszej rezerwacji mieliśmy problem, aby znaleźć wolny pokój. Życie toczy się wokół parku zdrojowego i wiele pensjonatów i ośrodków wypoczynkowych położonych jest w jego pobliżu.

W parku zdrojowym znajduje się restauracja "Victoria" z dobrym i rozsądnym cenowo jedzeniem.

Wstęp do tężni solankowej jest płatny. Bilet normalny kosztuje 12 zł, ulgowy 8 zł (można kupić karnety na dłuższy okres, które obniżą koszt jednostkowy). W sezonie obiekty są otwarte w godzinach 10-21. W pobliżu jest wypożyczalnia rowerów (godzina 8 zł, dzien 50 zł).

Ofertę zabiegów oferowanych w Busko - Zdroju znajdziecie na stronie uzdrowiska.

Lokalizację parku i tężni pokazujemy w linku oraz na mapie zamieszczonej niżej.